801 022 344
22 247 27 57

Peru

Republika Peru jest trzecim co do wielkości krajem Ameryki Południowej po Brazylii i Argentynie. Powierzchnia kraju liczy 1.285,216 km.². Sąsiadami Peru są: Chile (na południu), Boliwia (na południowym wschodzie), Brazylia (na wschodzie) oraz Ekwador i Kolumbia (na północy). Na zachodzie granicę Peru wyznacza Ocean Spokojny.

Stolicą Peru jest Lima.

Przez ponad trzy wieki Peru było skarbcem Hiszpanii. W keczua – języku Inków, dawnych władców tych ziem – słowo „peru” oznacza bogactwo. Plądrowane, grabione i palone przez konkwistadorów imperium Inków pozostawiło mimo wszystko świadectwa swojej wielkości: ruiny świątyń, kamienne miasta, rysunki naskalne, sieci kamiennych dróg i nekropolie pozostające wciąż zagadką dla współczesnych. Obecnie kraj potomków Tupaca Amaru nie przypomina w niczym dawnego imperium, a jednak przyciąga wspaniałą przyrodą, egzotyką, kulturą i tajemniczością.

Dokumenty

Obywatele polscy udający się do Peru w celach turystycznych są zwolnieni z obowiązku wizowego przy pobycie na okres do 90 dni pod warunkiem okazania przy odprawie celnej ważnego paszportu i biletu powrotnego. Paszport powinien być ważny minimum 6 miesięcy od momentu przekroczenia granicy.

Klimat

Klimat Peru jest zróżnicowany.  Wybrzeża kraju i zachodnie stoki Andów są w strefie klimatu zwrotnikowego chłodnego i suchego o minimalnych opadach. W głębi lądu przez większą część roku jest gorąco i słonecznie. Okresowo pojawia się ciepły prąd przynoszący obfite opady, a w rezultacie groźne powodzie. W Andach występuje klimat górski suchy. Pora deszczowa w górach trwa od października do maja, lecz największe opady zaczynają się od stycznia.

Biorąc pod uwagę, iż większość z turystów odwiedzając Peru będzie przebywać we wszystkich strefach klimatycznych proponujemy zabrać ze sobą ubrania z naturalnych włókien, lekką ciepłą kurtkę, sweter, nakrycie głowy, wygodne buty do chodzenia po górach typu adidasy i sandały do chodzenia po mieście. Prosimy o zabranie kremu z filtrem, chroniącego przed promieniami słonecznymi i okulary przeciwsłoneczne.

Język

Językiem urzędowym Peru jest język hiszpański i keczua. Wokół jeziora Titicaca popularny jest język ajmara.

Waluta

Oficjalną walutą Peru jest nowy sol peruwiański. W obiegu są monety 5, 10, 20, 50 centów; 1, 2, 5 soli oraz banknoty 10, 20, 50, 100 i 200 soli.

Wymiany walut dokonuje się w bankach lub kantorach.

Dolar amerykański jest wszędzie mile widziany i bardzo często ceny są podawane w dolarach, tak jest m.in. w wielu dużych marketach gdzie znajdują się podwójne kasy w których turyści mogą płacić za swoje zakupy w tej walucie.

Euro można wymienić bez kłopotu w bankach i kantorach.

Większość hoteli, restauracji i sklepów (w miastach i miejscach turystycznych) przyjmuje karty kredytowe, takie jak:  MasterCard, Visa, American Express, Diners.

Ceny

Większość sklepów jest czynna pn.-pt. 10.00 – 20.00 z długą przerwą na lunch między 13.00 – 16.00.

Przykładowe ceny (2014 r.):

butelka wody 0,5 litra - od 1 do 1,5 sola,
Inca Cola 1,5 sola,
piwo produkcji lokalnej, w restauracji - od 4 soli,
danie podstawowe w restauracji od 10 do 35 soli,
butelka wina peruwiańskiego Tacoma w restauracji od 30 do 40 soli,
kurs taksówką od 3 soli,
szalik z baby alpaki od 30 do 70 soli,
sweter z alpaki od 100 soli,
czapka, rekawiczki z alpaki od 10 soli,
kartka pocztowa 1 sol,
znaczek na list do Europy 6 soli.

Czas

Lecąc z Polski do Peru w okresie od początku maja do końca października przesuwamy wskazówki zegara o 7 godzin do tyłu, w pozostałych miesiącach o 6 godzin do tyłu.

Napięcie

220 V przy częstotliwości 60 Hz. Wtyczki typ A - dwa płaskie równoległe bolce oraz typ B - wtyczka z dwoma równoległymi płaskimi bolcami oraz z kołkiem uziemiającym. Konieczne jest zabranie adaptera.

Szczepienia

Wskazana jest szczepionka na żółtą febrę oraz przyjmowanie dawki środków zapobiegających malarii w przypadku wypadów do dżungli. W regionach malarycznych nie należy używać perfum, wód toaletowych i wód po goleniu. W nocy należy nosić bluzy z długimi rękawami i długie spodnie. Każdy wyjeżdżający udający się do krajów zagrożonych żółtą febrą powinien posiadać przy sobie żółtą książeczkę szczepień.

Generalnie wszystkim podróżującym zalecane są szczepienia przeciw: wirusowemu zapaleniu wątroby typu A i B, tężcowi, błonicy i durowi brzusznemu.

Przypominamy, że nabycie odporności po niektórych szczepieniach następuje po 2 - 4 tygodniach. Należy więc zaszczepić się odpowiednio wcześniej!

Listę placówek medycyny podróży oraz aktualne informacje i porady dla osób planujących  egzotyczne podróże znajdą Państwo na stronie www.szczepienia.pl

Kuchnia

Peruwiańska kuchnia powstała z połączenia miejscowych i europejskich tradycji. Najsłynniejsza peruwiańska potrawa to ceviche, czyli biała ryba w pikantnej marynacie z soku limonki, cebuli i ostrej papryki.

Lima, oraz wiele nadmorskich miejscowości oferuje najlepsze w kraju owoce morza - kalmary, małże i krewetki. W królestwie ryb prym wiodą grillowany okoń morski (corvina), chita, lenguado i sola. Polecamy również escabeche de pescado - to smażona ryba podawana na zimno z sosem z cebuli i ostrej papryki i czosnku, przybrana oliwkami i jajkami na twardo.

W rejonie dorzecza Amazonki warto spróbować paiche - wyglądającą jak przedpotopowy stwór rybę słodkowodną. Jest ona podawana albo w wstążkami rdzenia palmy albo zawinięta w liście bananowca i pieczona w węglu.

Specjały pustyni to liczne dania z kurcząt i koźliny.

Popularna obecnie jest tzw. kuchnia nowoandyjska. Jej składniki to mięso z alpaki lub królika andyjskiego, kukurydza, bób, fasola i zboża andyjskie takie jak tarwi czy kinua.

Ciekawostką może być dla nas to, że rodzime ziemniaki zostały wyparte przez ryż i używane są głownie do sałatek.

Peruwiańczycy kochają słodycze. W śród deserów prym wiodą manjar blanco - rodzaj kremu zrobionego z mleka i cukru oraz kokosu lub typowo hiszpańskie churos (ciasto przypominające pączki z miodem lub czekoladą). Inne charakterystyczne słodycze to yuqitas, kulki tapioki obtoczone w cukrze i smażone w tłuszczu.

Narodowy drink to „pisco sour”, złożony z brandy, cytryny, białka kurzych jaj i szczypty cynamonu.

Warto spróbować „chicha morada” napoju bezalkoholowego wytwarzanego z fioletowej kukurydzy.

Ambasada Republiki Peru w Warszawie

ul. Starościńska 1 m. 3-4, 02-516 Warszawa
tel. (0-22) 646 88 06, 646 88 07
fax (0-22) 646 86 17
e-mail: embperpl@atomnet.pl

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Peru

Peru, Lima, Av. Salaverry 1978, Jesús María, Lima, Lima 11
Tel.: +51 1 4713920 Tel.: +51 1 4713925 Tel.: +51 1 4714813 Tel. dyżurny: +51 999 400 552 Faks: +51 1 4714813
lima.amb.sekretariat@msz.gov.pl
www.lima.msz.gov.pl

Mieszkańcy Peru mogą się cieszyć z posiadania najdłuższego pasma górskiego na świecie - Andów, najbardziej suchej pustyni świata - Atacama,  najgłębszego kanionu świata - Colca, największego lasu świata - dżungli amazońskiej, najwyżej położonego jeziora żeglownego świata - Titicaca i najwyżej położonej kolei na świecie, której konstruktorem był Polak - Ernest Malinowski. Dodając do tego fakt, że terytorium obecnej Republiki Peru było miejscem tworzenia się jednych z najstarszych cywilizacji świata i jednego z najbardziej fascynujących imperiów - Królestwa Inków, można śmiało powiedzieć, że jest to kraj, który warto zobaczyć.
Polecamy odwiedzić miejsca wymienione niżej,  które zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości.

Arequipa - „Białe Miasto” - Jest miastem leżącym w południowej części kraju w Andach, na wysokości 2335 m n.p.m. i jest stolicą regionu noszącego tą samą nazwę. Ze względu na charakterystyczne dla tej części Peru perłowo - białe skały wulkaniczne (tzw. Sillar), z których wybudowanych jest wiele domów, zwane jest również „Białym Miastem”.
Arequipa jest drugą co do wielkości metropolią Peru. Historia tego miejsca sięga okresu panowania Inków, ale miasto za ich panowania zostało zniszczone przez erupcje okolicznych wulkanów i liczne trzęsienia ziemi. Hiszpan Marci Manuel de Carbajal postanowił w roku 1540 odbudować miasto od nowa. Król Hiszpanii rok później nadał miastu prawa miejskie i herb, który jest aktualny do dzisiaj.
Zwiedzając Arequipę warto zwrócić uwagę na Archikatedrę na Plaza de Armas, mosty, takie jak Puente Bologensi czy Puente Fierro oraz liczne pałace i nekropolie.
Piękne widoki na szczyty wulkanów i liczne zabytki okresu kolonialnego przyciągają tysiące turystów z całego świata do tego ciekawego miasta.

Ruiny Chan Chan - Znajdują się 5 km na północny zachód od Trujillo. Nie ustalono pochodzenia nazwy tej miejscowości. W Ameryce przedhiszpańskiej Chan Chan było centrum religijnym i administracyjnym Królestwa Chimu. Zajmowało powierzchnię około 20 km² i mieszkało w nim ok. 100 tys. osób.
Dzięki panującemu tu suchemu klimatowi w doskonałym stanie zachowały się pozostałości z glinianych cegieł, dlatego też o mieście mówiono, że to największe „miasto z błota”. Znajduje się tu 10 pałaców otoczonych murem o wysokości 12 m. Pałace miały kształt prostokątny z wejściem na ścianie północnej i zawierały w sobie miejsca pochówku i modłów, swoiste sale obrad, a także pokoje mieszkalne połączone labiryntem korytarzy.
Miasto posiadało kanały irygacyjne, podziemne akwedukty i rowy nawadniające by transportować wodę z dużych odległości. Podobno konkwistadorzy wywieźli tony złota z pałaców. Ta największa gliniana twierdza świata została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO w 1986 r.

Kompleks archeologiczny Chavin - Jest uważany za zabytek pierwotnej kultury Peru, datowanej na okres 1000 – 300 roku  p.n.e. To jedno z najstarszych świętych miejsc Ameryki. Kompleks archeologiczny Chavin został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości w 1985 roku.

Cuzco - Zawdzięcza swą świetność Ince Pachacutecowi oraz jego synowi Topie Ince. To oni przekształcili małą osadę Indian Keczua w imponującą stolicę wielkiego imperium. Miasto zostało założone  w południowej części Peru na wysokości 3326 m n.p.m.
Pedro Sancho De Hoz, jeden z towarzyszy Franciszka Pizarra, tak zanotował swoje pierwsze wrażenia po wejściu do miasta” Miasto jest tak piękne, że byłoby godne Hiszpanii. Wiele w nim świetnych placów, ale nie widać wcale ludzi biednych. Każdy możny pan buduje tam swój dom, podobnie jak kacykowie, chociaż nie mieszkają w nim na stałe. Większość budynków jest z kamienia, a inne mają tylko z tego surowca fasady. Ulice przecinają się jak szachownica, są bardzo wąskie i wszystkie wybrukowane, a po środku przeprowadzono kamienne ścieki”.
Nad miastem górowała twierdza, nazywała się Sacsahuaman i była zbudowana z wielkich bloków zielonego diorytu. Z czarnego andezytu Inkowie wybudowali Świątynie Słońca - Coricancha (w języku keczua znaczy to Złote Ogrodzenie), która mieściła olbrzymie bogactwa.
W latach późniejszych dużo zniszczeń dokonali sami Indianie, którzy chcieli wyprzeć najeźdźców z miasta. Cuzco ostatecznie zrujnowali Hiszpanie wznosząc swe kolonialne miasto na fundamentach budowli inkaskich. Po Inkach pozostały tylko przyziemia ich budynków – tak jak w wypadku zachowania murów Świątyni Słońca, dźwigającej na sobie hiszpański klasztor Santo Domingo, wzniesiony w okresie kolonialnym. Do czasów dzisiejszych przetrwał m.in. w swym pierwotnym kształcie inkaski Plac Radości, który teraz nazywa się Placem Broni i jest otoczony budowlami z czasów kolonialnych.
W związku z faktem, że w Cuzco zachowały się do dnia dzisiejszego liczne place i budowle pochodzące z epoki prekolumbijskiej miasto zostało wpisane w 1983 roku na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO. Obecnie jest uważane za historyczną i turystyczną stolicę Peru, goszczącą ponad milion turystów rocznie.

Historyczne Centrum Limy - Stolica Peru została założona w 1515 roku. Była stolicą Wicekrólestwa Peru w okresie hiszpańskiej obecności na kontynencie. Jako pierwszy na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości w 1988 roku. został wpisany Zakon Św. Franciszka, a następnie w 1991 r. zostało na niej umieszczone całe historyczne Centrum Limy w dowód uznania jego oryginalności oraz faktu, iż na jego terenie znajduje się ponad 600 zabytków historycznych.

Machu Picchu - Około 100 km od Cuzco, w środku pasma gór, pośród tropików, między prostopadle opadającymi skałami, 400 m nad rzeką Urubamba, w lipcu 1911 roku Amerykanin Hiram Bingham odkrył tajemnicze miasto ruin. Ponieważ znalezionemu miastu nie można było przyporządkować żadnej znanej nazwy, otrzymało ono imię sąsiedniej góry - Machu Picchu, w języku keczua nazwa ta oznacza „starą górę”.
Prawdopodobnie ukryte miasto, wybudowane w XV w. i porzucone przez mieszkańców w 1535 roku, było przez pewien czas duchowym i gospodarczym ośrodkiem państwa Inków.
Według archeologów nigdy nie mieszkało tu więcej niż 1000 osób. Odkryte szkielety sugerują, że populacja kobiet była 10 razy liczniejsza od mężczyzn. Fakt ten daje potwierdzać tezę, że Machu Picchu stanowiło ważny inkaski ośrodek kultu słońca, a znalezione kości kobiet pochodziły prawdopodobnie od dziewic - ofiar rytuału.
Na terenie zaginionego miast znajduje się m.in. kamienna rzeźba, pozwalająca na dokładne obliczenie położenia słońca. Do obserwacji nieba służył też budynek w kształcie podkowy z oknami przez które w trakcie przesilenia słonecznego wpadały do środka budowli promienie słoneczne.
Obok budowli sakralnych w skład zabudowań wchodzą pałace, kanały wodne, ogrody, tarasy łaźnie i 200 domostw oraz więzienie.
Budowle inkaskich kamieniarzy wzbudzają respekt współczesnych inżynierów budowlanych. Inkowie nie używali zaprawy murarskiej, dopasowywali i kładli obok siebie białe bloki granitu tak starannie ociosane, że jeszcze dziś trudno znaleźć szczeliny między nimi.
Do dziś naukowcy zastanawiają się dlaczego Inkowie opuścili miasto. Jedna z teorii głosi, że jego sakralną część sprofanowano podczas wojny domowej, inna mówi o braku wody pitnej.
Faktem pozostaje to, że mieszkańcy miasta pozostawili po sobie świadectwo wspaniałego misternego rzemiosła.
W 1983 r. Machu Picchu zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO jako część zespołu kulturowo - ekologicznego noszącego miano Historycznego Sanktuarium Machu Picchu.
W 2007 r. Machu Picchu zostało zaliczone do grona Siedmiu Nowych Cudów Świata w konkursie, w którym wzięło udział ponad 100 milionów głosujących osób z całego świata.

Nazca - Ta niewielka miejscowość leżąca 450 km od Limy  na wysokości 598 m n.p.m.  słynna jest z tajemniczych linii wytyczonych na płaskowyżu o tej samej nazwie co miejscowość. Naziemne rysunki, tzw. geoglify, stanowią jedną z największych zagadek archeologicznych.
W latach 20. XX wieku., gdy w Peru uruchomiono komunikację lotniczą, północnoamerykański archeolog Paul Kosok lecąc samolotem zauważył wyryte w gruncie, sięgające ponad 200 metrów rozpiętości figury: geometryczne, zwierząt i ludzi. Wcześniej nikt nie wiedział o ich istnieniu, gdyż z powierzchni ziemi były niedostrzegalne. Starożytni nie znali pojazdów latających pozostaje więc pytanie dlaczego wykonali tak wielkie rysunki naziemne.
Z odpowiedzią pośpieszył w 1968 roku znany tropiciel śladów istot pozaziemskich Erich von Dániken, który w opublikowanej książce pt. „Wspomnienia z przyszłości” dowodził, że płaskowyż był częścią pasów startowych, na których lądowali kosmici.
Naukowcy uznali to za mało wiarygodne, bardziej są skłonni przyjąć wersję archeolog Marii Reich, która uważała, że linie pełniły funkcje kalendarza, czy archeologa Henri Sufferta, który dowodził, że rysunki były gigantycznymi warsztatami tkackimi, które służyły do wyrobu rytualnych całunów.
Miejmy nadzieję, że na pytanie jak i po co powstały linie, uzyskamy kiedyś ostateczną i wyczerpującą odpowiedź.

Park Narodowy doliny rzeki Abiseo - Rozciąga się na obszarze 274.520 ha, na wysokości pomiędzy 350 a 4200 m n.p.m. Znajduje się w miejscu przecięcia dopływów Amazonki: rzek Marañón i Huallaga. W parku zanotowano ponad 30 stanowisk archeologicznych, a także ponad 2000 gatunków roślin, spośród których 13 to nowe gatunki, nieznane dotąd nauce.
Park został uznany w 1983 roku za obszar chroniony, a w 1991 roku został wpisany na Listę Dziedzictwa Ludzkości UNESCO.

Park Narodowy Huascarán - Położony jest na wysokogórskich terenach w Andach Środkowych. Park został założony w 1975 roku i zajmuje powierzchnię 3400 km².
W parku największą atrakcją jest sam szczyt góry Huascarán (6767 m n.p.m.), od którego bierze się nazwa całego parku. To najwyższa góra Peru, która przez cały rok pokryta jest  grubą warstwą śniegu. By podziwiać piękno góry, nie trzeba koniecznie wspinać się po niebezpiecznych źlebach i marznąć w kilkudziesięciostopniowych mrozach. Góra równie pięknie prezentuje się dołu.
Na terenie parku znajduje się 27 gór, 663 lodowce, 269 jezior i 41 rzek.
W 1985 roku. Park Narodowy Huascarán został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości w 1985 roku.

Park Narodowy Manu - Rozciąga się na obszarze 1.532.806 ha i został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO w 1987 roku. Ten naturalny raj charakteryzuje się wielką różnorodnością kulturową, gdyż zamieszkują go ludy, które z różną intensywnością utrzymują kontakty z resztą Peru.
Dzięki nadzwyczajnemu bogactwu fauny i flory jest uznany za park ochrony przyrody wyróżniający się największą bioróżnorodnością na świecie. Na jednym tylko hektarze jego powierzchni odkryto aż 250 odmian drzew (dla porównania w całej Polsce, jeśli skrupulatnie policzymy, wyjdzie ok. 40 rodzimych gatunków).
Na terenie całego parku znajduje się ponad 20 tysięcy gatunków roślin, 1.000 gatunków ptaków, 1.200 gatunków motyli, 200 gatunków ssaków oraz 100 gatunków gadów. Te dane oczywiście stale się zmieniają, bo w parku ciągle są odkrywane nowe gatunki.

Przejdź: Na górę